میان ما فاصله هیچ ست

آنسان که جسمُ روح

میانی ندارند

و بی تو من

چون پرنده ای تنها

سر بر شانهٔ خود گذاشته

با بال هایم نجوا می کنم

دلم از جنس تنهائی ست

دیگر هیچ کس نمانده است

که دهانم را

و سکوتم را

با او تقسیم کنم

این عاشقانه های بی معشوق

زبان تنهائی دلی ست

که فقط می داند

تنها باید دوست داشت

از بدو تولد

موج ها می دانند

چگونه جاری شوند

و حالا اشک ها

و من می آموزم

چگونه باید تو را

در قلبم قدم بزنم

دلم بی تو

خانه ای فرسوده ست

با دری رو به بادُ باران ها

که می گذارد سیلاب نجواها

مرا با خود ببرند

و رؤ یاها

تنها آزادی های کوچک اند

که در من باقی مانده اند

و می آموزم

چگونه با آنها

از بند فاصله ها

آزاد باشم

عشق

تو را در من

تنها زندگی می کند

با اشک های بالدارم

تنها فرشتگانی که باقی مانده اند

در آسمان عشق تو

پر از هوای پر زدنم

چشم هایت !

بال هایم را به من برسان

خیال تو

دلم را تغذیه می کند

چون دایه ای که نوزادی را